Inca Trail naar Machu Picchu Wandeltocht

Inca Trail naar Machu Picchu Wandeltocht

Er zijn maar weinig trektochten die zo tot de verbeelding spreken als het beroemde Inca Trail naar Machu Picchu. Deze tocht is dan ook het hoogtepunt van onze reis naar Peru. Na een aantal dagen acclimatiseren in Cusco en de Heilige Vallei beginnen we morgen aan deze 4-daagse wandeltocht naar Machu Picchu. Bij zonsopgang de verloren stad van de Inca's zien vanaf Inti Punku de Zonnepoort, schijnt een magische ervaring te zijn. We kijken ernaar uit!

 

Inca Trail dag 1 van Cusco naar Wayllabamba

Ik word om 5u30 gewekt door het schelle gepiep van onze wekker. Nog half in slaap en een beetje gedesoriënteerd zet ik het alarm uit, draai me nog eens om en val bijna terug in slaap. Opeens komt het besef en ik ben meteen klaarwakker ... vandaag beginnen we aan het Inca Trail naar Machu Picchu, een tocht waar we al zolang naar uitkeken en van droomden ... yeah! 

Ik spring ineens vol energie uit het bed, door mijn plots enthousiasme dondert ook Rudi uit z'n bed. Onze duffelzakken zijn al ingepakt, dus snel een douche en een ontbijtje en we zijn klaar om te vertrekken. Na het ontbijt word ik toch een beetje zenuwachtig, ja we wandelen veel ... maar het Inca Trail ... zouden we dat wel aankunnen? Wat als de rest van de groep constant op ons moet wachten, wat als we het niet halen ...

Onze gids komt ons stipt op de afgesproken tijd afhalen. In de mini van leren we ook de andere leden van onze groep kennen. Jessica en Anoushka zijn twee Britse studenten die een jaartje in Zuid-Amerika rondtrekken, Kathy is Jessica's moeder die samen met haar vriendin Suzy speciaal naar Cusco is gekomen om het Inca Trail te wandelen. Mijn opluchting is groot als ik hoor dat geen van hen echte trektocht ervaring heeft, de zenuwen zijn meteen verdwenen. We zijn dus een groepje van in totaal 6 man ... eh eigenlijk 5 vrouwen en 1 man :-) en natuurlijk onze gids, Paul.

We bereiken al snel de Sacred Valley (de Heilige Vallei), we passeren eerst Pisac, dan Maras om vervolgens te stoppen in Ollantaytambo. Allemaal plaatsen die we kennen van onze acclimatisatie wandelingen in de Heilige Vallei tijdens de afgelopen dagen.

In Ollantaytambo koop ik nog snel een paar handschoenen en een aantal snacks. We rijden nog ongeveer een half uurtje verder en stoppen aan spoorwegpaal nummer K82, hier begint het Inca Trail. De porters (dragers) en kok staan ons al op te wachten. De porters dragen de tenten en alle andere benodigdheden en de kok zal ervoor zorgen dat we de komende dagen geen honger hoeven te lijden.

We nemen eerst een groepsfoto voor het beroemde bord van het Inca Trail, laten onze paspoorten afstempelen aan de controlepost, steken de brug van de Vilcanota rivier (Rio Urubamba) over ... en zetten eindelijk onze eerste stappen op het mystieke Inca Trail. We beginnen op een hoogte van ongeveer 2.700 meter en zullen vandaag geleidelijk stijgen naar 3.000 meter, de totale wandelafstand voor vandaag is ongeveer 12 kilometer.

Dit is de eerste keer dat we in het Andesgebergte zijn en we zijn verbaasd hoe verschillend deze bergen zijn van diegene bijvoorbeeld in Oostenrijk. Als je in Oostenrijk op deze hoogte bent, word je omringd door sneeuw. Hier is er nauwelijks sneeuw onder de 5.000 meter en wordt er aan landbouw gedaan tot op ongeveer 4.000 meter hoogte. 

Het is een mooie zonnige dag en ik ben echt aan het genieten van deze wandeling. Het grootste deel van het pad - tot hier toe - is "Peruviaans Flat", dit betekent dat het wandelpad op en neer gaat door de bergen. Onze gids Paul vertelt ons onderweg alles over de omgeving, de fauna en de flora en natuurlijk de Inca's. Af en toe passeren we een andere groep maar voor het grootste deel van de tijd is het enkel ons groepje dat op dit schitterende oude pad loopt. 

We komen aan een prachtige Inca ruïne gebouwd in de vorm van een bloem. Toen Hiram Bingham deze ruïne passeerde vroeg hij aan zijn gidsen hoe deze stad werd genoemd. Omdat zijn gidsen het antwoord niet wisten antwoordden ze "llacta" wat stad betekend en "pata" wat hoogte betekend. Sinds die dag wordt deze stad Llactapata (stad op een hoogte) of in Quechua "Patallaqta" genoemd. De legendarische Inca Manco Inca Yupanqui verwoestte deze stad in 1536 zodat de Spanjaarden Machu Picchu nooit zouden vinden. 

Kort na ons bezoek aan Llactapata bereiken we onze lunch plek voor vandaag aan de Huayllabamba rivier. Onze porters hebben reeds een tent opgezet, in de tent schotelt de kok ons een heerlijke 3-gangen lunch voor. We zijn een beetje verbaasd, we hadden eerder een soort picknick op een rots verwacht. Glamping heeft zeker zijn voordelen ;-) Na een welverdiende pauze beginnen we aan het tweede deel van onze wandeling voor vandaag, het ene adembenemende landschap volgt het andere op. We voelen ons echt bevoorrecht om hier te kunnen wandelen. 

Als we aankomen aan onze kampplaats voor vannacht staan onze tenten en de eettent al klaar. We spelen wat spelletjes en luisteren naar de verhalen van Paul tot het avondeten klaar is. Het diner is even uitgebreid als de lunch, we krijgen weer een lekkere 3-gangen maaltijd. Het was een lange dag dus gaan we allemaal vrij vroeg richting tent. Ik zit nog een tijdje in het donker voor mijn tent de sterrenhemel te bewonderen. Het is gewoon ongelooflijk hoeveel sterren je hier ziet en zo helder. Adembenemend!

 

Inca Trail dag 2 van Wayllabamba naar Pacaymayo

We hebben echt moeite om in slaap te vallen. Niet door de koude want in onze thermoslaapzak is het lekker warm, misschien door te slapen op de harde grond met enkel een dun matje ertussen? Of misschien gewoon omdat we al een beetje zenuwachtig zijn voor wat er morgen gaat komen ... de klim naar Warmiwañuska, gelegen op 4.215 meter hoogte. 

Als we eindelijk bijna in slaap vallen, horen we Paul buiten "goedemorgen, goedemorgen, wakker worden" roepen ... het is 5 uur ... We krijgen elk een kom warm water om ons gezicht te wassen en onze tanden te poetsen. Na een snel wasje met vochtige babydoekjes, die ik van thuis had meegebracht, voel ik me toch min of meer proper.

Het ontbijt is uitstekend, vooral de omelet, pannenkoeken en het vers fruit vind ik heerlijk. Naast koffie of warme chocolademelk is er ook coca thee, die thee helpt tegen eventuele hoogteziekte. 

Rond 6 uur zijn we klaar om te vertrekken. De tweede dag van het Inca Trail staat bekend als de moeilijkste dag wegens de lange klim naar Dead Woman's Pass of Huarmihuañusqa (Warmiwañuska). Afhankelijk van je conditie en tempo kan deze klim tussen de 3 en 7 uur duren. De dag begint met een steil pad; hoe hoger we gaan, hoe meer vegetatie we zien totdat we in een prachtig sprookjesachtig bos aan het wandelen zijn. We zijn weer volop aan het genieten van de schitterende natuur.

We proberen zolang mogelijk bij elkaar te blijven in groep, maar hoe meer we stijgen hoe moeilijker dit wordt. Iedereen heeft een verschillend tempo en als je stijgt is het belangrijk dat je je eigen tempo kan volgen. Als je de groep probeert bij te houden of als je om de zoveel minuten moet wachten op de rest van de groep, wordt het echt vermoeiend. We besluiten om ons op te splitsen. Ik klim verder en probeer zo weinig mogelijk te stoppen, dit lukt als ik vrij traag ga en zeer kleine stapjes neem. Zonder enig probleem bereiken Rudi en ik de afgesproken lunch plek. Een half uurtje later is Paul er ook met de rest van de groep. 

Het is onmogelijk om een warme lunch klaar te maken op deze hoogte dus hebben de koks een heerlijk broodje voor ons gemaakt. We zijn het er volledig over eens, dit is de beste sandwich die we - tot nu toe - in ons leven hebben gegeten! Na nog een tas coca thee, zijn we klaar om de klim verder te zetten. We besluiten om ons weer op te splitsen zodat iedereen op zijn eigen tempo kan wandelen.

Ik blijf mijn tactiek van kleine trage pasjes - zonder te stoppen - verderzetten en ondanks mijn trage tempo, steek ik toch aardig wat mensen voorbij. Eens we uit het nevelwoud zijn wordt het pad nog veel steiler. Elke keer als we ons omdraaien worden we nu wel beloond met een indrukwekkend zicht over de vallei, wauw! We hebben ook geluk met het weer, het is een mooie dag. De zon is lief genoeg om voor het grootste deel van de dag achter de wolken te blijven ... ik zou deze klim echt niet graag in de brandende zon doen. 

Dit deel van het Inca Trail bestaat uit een oneindig aantal trappen - sommige heel laag, sommige heel hoog - er lijkt echt geen einde te komen aan dit pad. Toch bereiken we sneller dan we hadden gedacht de top van Dead Woman's Pass. Het is vrij koud op de top en er waait een ijzige wind maar we merken het nauwelijks. We zijn zo blij dat we de top hebben gehaald en genieten van het prachtige uitzicht over de Vilcanota en Vilcabamba bergketens.

Ik dacht dat de afdaling heel makkelijk zou zijn ... ik had het heel erg mis. Het pad daalt nu vrij steil in de Pacaymayo vallei. Ook hier zijn er vele trappen, sommige trappen zijn zo hoog dat ik naar beneden moet springen. Ondanks de fysieke inspanning, geniet ik nog altijd van de eindeloze prachtige landschappen. We komen aan op onze kampplaats voor vannacht en de porters en de kok zijn heel verbaasd dat we er zo vroeg zijn, we zijn zelf ook verbaasd ;-) De lunch zal pas geserveerd worden als de rest van de groep aankomt, dus besluit ik een beetje bij te slapen. 

Een paar uur later komt Paul met de rest van de groep aan. De rest van de groep is volledig uitgeput maar eveneens heel erg blij dat ze het gehaald hebben. We krijgen om 16 uur weer een heerlijke lunch, om 17 uur thee of koffie met koekjes en om 18 uur ons avondeten :-) We maken onszelf maar wijs dat we al dit eten echt nodig hebben om genoeg energie te hebben voor de wandeling van de volgende dag. 

Voordat we gaan slapen zitten Rudi en ik weer een tijdje voor onze tent naar de sterren te kijken. We zagen gisteren reeds een schitterende sterrenhemel maar nu is het gewoon onbeschrijfelijk. Nu zijn er nog veel meer sterren en ze lijken allemaal zo dichtbij, we kunnen zelfs de Melkweg zien. Wat een magisch zicht!

 

Inca Trail dag 3 van Pacaymayo naar Winay Wayna (Huinay Huayna)

Weeral een nacht waar we moeite hebben om in slaap te vallen. Zo nu en dan val ik even in slaap maar voor het grootste deel ben ik toch wakker. Deze nacht is het ondanks de thermoslaapzak ook koud, heel koud zelfs. Tja we kamperen hier dan ook op een hoogte van 3.600 meter, wat had ik dan verwacht ;-) Het ochtendritueel is identiek aan dat van de vorige dag en om 6 uur zijn we weer klaar om te vertrekken.

De derde dag van het Inca Trail naar Machu Picchu staat bekend als de mooiste maar ook de langste dag. Het gaat ook een heel interessante dag worden omdat we vandaag veel archeologische sites zullen passeren, een teken dat we dichter bij Machu Picchu komen. We besluiten dus om vandaag in groep te wandelen zodat niemand de uitleg van Paul moet missen. Vandaag zullen we ook voor het grootste deel op origineel Inca Trail wandelen. De voorbije dagen was het meestal gerestaureerd Inca Trail. Volgens Paul zullen we echt het verschil merken omdat het een stuk makkelijker is om op origineel Inca Trail te wandelen, die Inca's wisten echt wel wat ze deden.

Hm ik had in vele Inca Trail artikelen gelezen dat de derde dag bijna heel de dag dalen is ... dat blijkt niet te kloppen ... we beginnen de dag met een uitdagende klim. Wanneer we omkijken naar Dead Woman's Pass of Huarmihuañusqa (Warmiwañuska) - de pas die we gisteren overgingen - zien we rotsen in de vorm van een vrouw die op de top van de pas ligt. Dit is dus hoe deze pas zijn naam kreeg, alhoewel het volgens mij in plaats van dode vrouw evengoed slapende vrouw had kunnen zijn ... maar dat klinkt uiteraard niet zo spectaculair ;-)

Na een tijdje komen we aan de Runcuracay ruïne. Deze archeologische site is een van de kleinste maar door zijn cirkelvormige structuur en ligging ook een van de mooiste en interessantste. Dit was waarschijnlijk een "Tambo" een rustplaats voor de reizigers of misschien was het wel een uitkijkpost of ... Van verschillende gidsen krijg je verschillende verhalen te horen. Feit is dat vele aspecten van de Inca geschiedenis en hun leven nog steeds onbekend zijn en waarschijnlijk altijd een mysterie zullen blijven. 

We kimmen verder naar de Runcuracay pas gelegen op een hoogte van 4.000 meter. Het is een mistige en vrij bewolkte dag, dus kunnen we jammer genoeg niet volledig genieten van de spectaculaire uitzichten. Als we de pas over zijn daalt het pad naar Sayacmarca op 3.500 meter hoogte. Sayaqmarka is - vrij ontoegankelijk - gebouwd op ruige kliffen. Je kan de site alleen bereiken door een steile trap te beklimmen. Rudi en ik besluiten deze archeologische site even te bezoeken terwijl de rest van de groep langzaam verder gaat. 

Het is vrij mysterieus om op deze site rond te wandelen en er eigenlijk geen idee van te hebben waarom de Inca's deze stad bouwden. Dus gebruiken we onze verbeelding, het is hoog en ontoegankelijk gebouwd op een klif dus misschien was het voor soldaten die de vallei moesten verdedigen; we zien restanten van rituele baden en een prachtig terras met uitzicht op de Aobamba vallei dus misschien kwamen de Inca's naar hier op vakantie om van het uitzicht te genieten ... Vanop Sayacmarca hebben we ook een prachtig uitzicht op de verder gelegen Qonchamarka (Conchamarca) ruïne, misschien was dat wel een controlepost ... 

We volgen het pad dat nu door een prachtig dichtbegroeid nevelwoud vol bromelia's en orchideeën loopt. Dit is inderdaad een van de mooiste stukken van het Inca Trail, gewoon schitterend! Vlak voor de lunch plaats, halen we de rest van de groep terug in. Na een alweer een heerlijke en welverdiende lunch vervolgen we onze weg. We passeren een oude Inca tunnel waarna we beloond worden met een schitterend zicht op de met sneeuw bedekte Sallqantay Berg (6.271 meter). Op de top van de Phuyupatamarca pas genieten we alweer van een spectaculair uitzicht over de Urubamba vallei. 

De volgende archeologische site die we passeren zijn de gerestaureerde ruïnes van Phuyupatamarca, de stad boven de wolken. We zien een eenzame lama staan boven de mysterieuze ruïne. We blijven dalen op grote Inca treden, tot we aan onze linkerkant de waaiervormige zonneterrassen van Intipata bereiken. Het wordt al donker, gewapend met onze zaklampen nemen we het pad naar recht en wandelen we verder door het nevelwoud. Het is opmerkelijk hoe snel de groep opeens is ;-) Na ongeveer een half uur komen we aan op onze overnachtingsplek. 

Het was een prachtige dag maar toch zijn we een beetje teleurgesteld. We waren te laat op de overnachtingsplek om de archeologische site Winay Wayna (Huinay Huayna) nog te kunnen bezoeken. Winay Wayna is gebouwd op een klif met uitzicht over de Urubamba Rivier. Ook deze ruïnes bevatten verschillende rituele baden, dus misschien voerden de Inca's een rituele reiniging uit op weg naar Machu Picchu. We besluiten dat we nog eens zullen moeten terugkomen om ook Winay Wayna te bezoeken. 

We krijgen een geweldig avondmaal en de kok heeft zelfs een taart gemaakt, wauw! Alles smaakt zoals altijd overheerlijk. Vroeger was er een bar op deze camping maar die hebben ze een aantal jaar geleden gesloten door overlast van dronken wandelaars. Gelukkig had Paul een fles wijn mee in zijn rugzak, we kunnen dus genieten van een glaasje wijn op onze laatste avond.

Na het eten doen we de porter-ceremonie. Tijdens deze ceremonie neem je afscheid van de dragers en de kok en bedank je ze voor hun fantastisch werk. Het is al vrij druk in onze eettent wanneer wij met zes en onze gids Paul er inzitten, nu staat er nog eens 12 man meer in :-) Om beurt zeggen ze iets tegen ons ... omdat ze allemaal Quechua spreken, kunnen we ze niet verstaan. Dus roepen we maar gewoon elke keer heel hard "Yeah, Yeah Thank You". We geven alle dragers en de kok ook reeds een fooi omdat we ze morgen niet meer zullen zien. 

 

Inca Trail dag 4 van Winay Wayna naar Machu Picchu

Stipt om 3 uur 's nachts zijn we klaarwakker en vol van verwachting ... vandaag is de dag waarvan we al zolang droomden ... vandaag zullen we eindelijk de verloren stad van de Inca's - Machu Picchu - zien. We ontbijten snel en we zijn al voor 4 uur aan de laatste controlepost. De controlepost opent pas om 5.30 maar toch zijn er al verschillende groepen aan het wachten. Iedereen - wijzelf inbegrepen - wil natuurlijk Inti Punku de Zonnepoort bereiken voor zonsopgang. 

Het is al een hele tijd onmogelijk om het Inca Trail te wandelen zonder gids en vergunning. Paul - die weet dat het voor ons heel belangrijk is om voor zonsopgang Inti Punku te bereiken - is er niet gerust in dat de rest van onze groep snel genoeg wandelt om dat te halen. Nadat hij gisteren had gezien dat we teleurgesteld waren omdat het te laat was om Winay Wayna te bezoeken, besluit hij dat Rudi en ik meegaan met een andere groep die al aan de controlepost staat te wachten.

In onze "nieuwe groep" zitten er slecht 4 wandelaars met ons erbij wordt dat dus 6. Stipt om 5.30 zijn wij de eerste die de controlepost doorgaan. OK deze groep wandelt dus snel ... heel heel snel. We wandelen in het donker op een smal pad met een steile afgrond aan één kant, ik probeer niet naar beneden te kijken ... Het eerste deel van de weg kan ik de groep nog aardig bijhouden maar van zodra het pad begint te stijgen, moet ik lopen om ze nog te kunnen bijhouden. 

Na een laatste bocht moeten we nog een aantal hele hoge trappen op, die zijn zo hoog dat ik met mijn handen omhoog moet klimmen. Ze noemen deze trappen dan ook niet voor niets de Monkey Steps ;-) Nog een paar trappen ... en ja ... we zijn de eerste die Inti Punku de Zonnepoort bereiken. Ik ben echt sprakeloos, nee niet omdat ik buiten adem ben omdat we de laatste 4 km in 24 minuten hebben afgelegd ... wel omdat ik onder mij in het donker de contouren van Machu Picchu kan zien, wauw! 

Het is nog lang geen zonsopgang dus hadden we niet zo snel moeten wandelen maar onze nieuwe groep wil voor zonsopgang nog een andere berg beklimmen. Daarom moest het dus zo snel gaan. Rudi en ik blijven zoals afgesproken aan de Zonnepoort wachten op Paul en de rest van onze groep. Hoe lichter het wordt hoe duidelijker we Machu Picchu onder ons kunnen zien. We zitten allebei op een Inca-trede in trance naar beneden te staren. We kunnen niet geloven dat we hier echt zijn en moeten elkaar stiekem even knijpen. 

Ik ben overweldigd door emoties omdat ik eindelijk Machu Picchu zie, een droom! Natuurlijk ook wel een beetje omdat ik het Inca Trail vrij makkelijk tot een goed einde heb gebracht. Was het de moeite waard? Ja zeer zeker! Het Inca Trail op zichzelf is al een ongelooflijke ervaring en Machu Picchu zien is natuurlijk de kers op de taart! De zon begint langzaam op te komen en we zien Machu Picchu stuk voor stuk oplichten ... wat een ongelooflijk spektakel, ik zou hier wel uren kunnen zitten. Een beetje later komt Paul met de rest van onze groep aan en als groep wandelen we allemaal samen nogmaals door Inti Punku de Zonnepoort.

We beginnen de afdaling naar Machu Picchu en onderweg kan ik niet stoppen met foto's nemen. Bij elke bocht zie ik een ander deel van Machu Picchu voor me verschijnen. Uiteindelijk komen we aan in Machu Picchu, we nemen een groepsfoto en wandelen onmiddellijk naar de uitgang ... Om een of andere administratieve reden moet iedereen die van het Inca Trail in Machu Picchu aankomt, eerst Machu Picchu verlaten om vervolgens terug binnen te gaan ...

Het is een vreemd gevoel, we lopen in de tegenovergestelde richting van honderden toeristen die hier net met de bus zijn aangekomen, allen goed uitgeslapen, frisgewassen en proper aangekleed. Wij daarentegen zijn bekaf, vuil en stinken (enorm). Toch hebben we allemaal het gevoel dat we echt het recht hebben verdiend om hier te zijn. Eens bij de uitgang ben ik extatisch omdat ik eindelijk op een normale wc kan gaan ... en omdat ik een coca cola kan kopen, yeah ;-)

We gaan Machu Picchu terug binnen en krijgen eerst een rondleiding. In eerst instantie denken we allemaal "oh nee moeten we nu echt terug naar omhoog" maar de schoonheid van deze mysterieuze stad doet ons al snel vergeten hoe moe we zijn. We bezichtigen het koninklijk mausoleum, de prachtige Zonnetempel, de Heilige plaats en de raadselachtige Intihuatana steen.

De Inca's bouwden Machu Picchu met hun goden in gedachte. De Inca's hadden vele goden waaronder Inti (zon), Killa (maan) en Pachamama (Moeder Aarde). De tempel met de 3 ramen is zo gebouwd dat wanneer de zon opkomt tijdens de Zonnewende, de granieten pilaar verlicht wordt door de zonnestralen die door het centrale raam schijnen. 

De Inca's aanbaden niet alleen de zon en de sterren maar ook de bergen. Machu Picchu is gebouwd in het midden van vier grote indrukwekkende bergtoppen. Er zijn verschillende delen in deze oude stad; een deel waar waarschijnlijk landbouwers woonden, een industrieel gedeelte, de koninklijke vertrekken, de religieuze plaatsen, ... De perfectie van deze constructies toont duidelijk aan dat de Inca's hun tijd ver vooruit waren. 

Machu Picchu wordt vaak de verloren stad van de Inca's genoemd, alhoewel ze nooit echt "verloren" was. De lokale bevolking heeft altijd geweten dat deze ruïnes er waren en er woonden zelfs een aantal boeren in de ruïnes. Het is de zoon van een van deze boeren die Machu Picchu aan Hiram Bingham toonde, die eigenlijk op zoek was naar de ruïnes van Vilcabamba. 

Het is misschien dus een beetje raar om te zeggen dat Machu Picchu werd ontdekt omdat de lokale bevolking altijd wist dat ze daar was. Er zijn ook een aantal oude documenten die aantonen dat er al meerdere buitenlanders Machu Picchu bezochten voor 1911. Hoe dan ook toen Hiram Bingham Machu Picchu in 1911 "ontdekte" zette hij deze stad in het middelpunt van de aandacht en zonder hem zouden we waarschijnlijk niet de kans hebben gehad om deze prachtige site te bezoeken.

Machu Picchu werd UNESCO-werelderfgoed in 1983. Niemand weet zeker waarvoor deze stad werd gebruikt; een school, een landgoed voor Pachacutec, voor landbouw, een plaats om astronomie te studeren ...  Evenmin weet iemand zeker waar al de Inca's die er woonden naartoe zijn gegaan; zijn ze gestorven aan de pokken meegebracht door de Spanjaarden (hoewel de Spanjaarden Machu Picchu nooit vonden), zijn ze op de vlucht geslagen ...? Het zal waarschijnlijk altijd een mysterie blijven ... 

In de late middag nemen we de bus naar het toeristenstadje Aguas Calientes vanwaar de trein terug naar Cusco nemen. Wat een onvergetelijke ervaring, dit is een wandeltocht waar we de rest van ons leven met plezier naar gaan terugkijken. Als je zelf ooit het Inca Trail wil wandelen, neem dan zeker ook een kijkje naar onze Inca Trail Informatie post en onze acclimatisatie wandelingen in Cusco en de Heilige Vallei.

 

Wij wandelden het Inca Trail naar Machu Picchu in mei 2013

 

MEER PERU REISVERHALEN

een gepassioneerde reizigster en  liefhebster van amateur fotografie
toont je de mooiste vakantiebestemmingen ter wereld